شاید با شنیدن اسم فلا منکو به یاد رقصنده های پر شور آن بیفتیم. اما هنر فلامنکو خیلی بیشتر از اینهاست. فلامنکو نوعی روش زندگی، یک فرم هنری، رقص ، آواز و موسیقی است. این جنبه های فلامنکو پر مایگی خود را مدیون تاریخی آشفته، اوضاع فرهنگی و همهمه های قومی و سیاسی هستند که تکامل آن را ادامه می دهند.

ما در زمانی زندگی می کنیم که آواز ، رقص ، موسیقی فلامنکو و شبکه های فرهنگی آن با سرعت زیاد در حال تغییر هستند. این تغییرات از میانه ی دهه ی هفتاد زمانی که دوران فرانکو در اسپانیا رو به پایان بود شروع شد. اسپانیایی ها در آن زمان فهمیدند که نوع زندگی آن ها طوریست که میتوان به آن ها گفت از زمان عقب هستند. در همان زمان وضعیت فکری در سراسر جهان در حال تغییر بود . مهمترین علت آن به وجود آمدن انقلاب ارتباطی و ظهور ماهواره ها بود که همه نقاط این “دهکده ی جهانی” را به هم مرتبط میکرد.

همزمانی این دو رویداد باعث تغییرات زیادی در اسپانیا شد. یکی از تاثیرات مهم موسیقایی آن زمان همکاری Paco de Lucia و Camaron da la Isla بود. آن ها در کنار افرادی مثل Loli y Manuel ، Manzanita، Las Grecas و خیلی های دیگر نه فقط ساختار موسیقایی فلامنکو بلکه ادبیات و نوشتار این نسل و ژانر آن را هم تغییر دادند. آواز ها نوع زندگی و تجربیات مردم را بازتاب می دادند. با ازادی های جدید اجتماعی و دسترسی بیشتر به موسیقیهای جهانی و برنامه های تلویزیونی خیلی از هنرمندان جوان نسل جدید در باره ی چیزهایی مثل گل ها ، عشق به هستی و تم هایی می نوشتند که تا آن زمان یا به آن صورت نوشته نشده بودند یا از آن زاویه به آنها پرداخته نشده بود.

بعضی از آواز های فلامنکو که در آن زمان نوشته شده بود هنوز به تم ها و ذهنیتهایی از جنگ داخلی اسپانیا می پرداختند. آواز سرایان شروع به استفاده از اشعار فدریکو گارسیا لورکا کردند که در سال 1936 توسط حکوت فاشیستی فرانکو به قتل رسیده بود.
در دهه 1970 اهنگسازان فلامنکو شروع به استفاده از وصلهای هارمونیک Jazz و الگوهای ریتمیک موسیقی آمریکای جنوبی کردند. استفاده از درام ها و سازهای کوبه ای مختلف، کی برد، کنترباس، فلوت و سازهای دیگر تاثیر زیادی در جهت حرکت این موسیقی داشت. همچنین هنر رقص هم شروع به تغییر کرد. رقاص ها شروع به یاد گیری فرمهای رقص مدرن و جز و انواع دیگری که به تازگی به انها دسترسی پیدا کردند ، شدند.

قبل از این تغییرات ،رقص ، موسیقی و هنر فلامنکو بر طبق صحبت قدیمی ها وسیله ای برای صدور تصویری از اسپانیا بود که فرانکو می خواست – اسپانیایی که همه خوشحال هستند و جیپسی ها و همه ی افراد در سر جای خودشان در نوعی توازن اجتماعی زندگی می کنند. اما حقیقت بسیار غریب تر و خونین تر از آن بود که حتی نویسندگان داستان هایی تخیلی بتوانند آن را بنویسند. جالب آن است که هنوز نسلی از اسپانیای ها هستند که احساس می کنند زندگی زیر حکومت فرانکو برای آن ها بهتر بود. چیزی شبیه احساس کمونیست های روسی که احساس می کنند در هنگام رژیم استالین اوقات بهتری داشتند.

خیلی از اسپانیایی ها تصدیق می کنند که Lola Flores (رقصنده، خواننده و بازیگر مشهور اسپانیایی) نماینده ی خوش نیت ژنرال فرانکو بود. او در خیلی از فیلم های اسپانیایی، مکزیکی و آمریکای جنوبی حضور داشت. دهه چهل پنجاه و شصت بهترین دوران گروه های رقص مانند و افرادی مثل Jose Greco, Antonio ، Ballet de Madrid, Luisillo, Jimenex-Vargas, Lola Montes و Carmen Amaya بود- کسی که هنوز هم به عنوان نابغه ای در فلامنکو از او یاد می شود ، وی از اولین زنان رقصنده فلامنکو بود که حرکات پیچیده ی پا انجام می داد و شلوار بخ پا می کرد.